به گزارش پایگاه خبری عصرتوس، ایران امروز نیز در بزنگاهی تاریخی، بار دیگر شاهد تجلّی این حقیقت است. مردمی که فارغ از تفاوتهای قومی، مذهبی، سلیقهای یا جناحی، در زیر پرچمی واحد و نامی بزرگ به نام ایران، گرد هم آمدهاند تا به تعبیر زیبای رهبر عظیمالشأن شهید، «ایران هر چه قویتر» را بنا نهند.
این هدف والا جز از مسیر همگرایی دلها و باورها حاصل نمیشود. در هفتهها و ماههای گذشته، ملت شریف ایران بار دیگر نشان داد که در لحظات دشوار، اختلافها رنگ میبازد و عشق به میهن، محور همفکری و همحرکتی میشود. آنگونه که در این روز اخیر به چشم آمد، شکافهای اجتماعی و ذهنی که شاید سالها میان گروههای مختلف وجود داشت، رو به کاهش نهاده است.
مردم، فارغ از سن و شغل و جایگاه، فارغ از باورهای سیاسی یا فرهنگی، در کنار یکدیگر قرار گرفتند؛ یخ بیاعتمادی و فاصله، به گرمای احساس مسئولیت ملی ذوب شد.
هر کوچه، میدان و مسجد، به صحنهای از پیوند و همافزایی ملی تبدیل شد. اشک و لبخند، نابترین جلوههای این وحدت بودند. مادرانی که فرزندان خود را تشویق به حضور کردند، جوانانی که با شور و شکرانه، در صفهای خودجوش همدلی ایستادند و کارمندان و کسبهای که در حد توان خویش برای نظمبخشی و نشاط جمعی کوشیدند؛ همه و همه نشانههای زندهی روحیهای ملی است که از عمق تاریخ این سرزمین ریشه گرفته است. مردمی که در مسیر سختیها و تحریمها بارها طعم همبستگی را چشیدهاند، این بار نیز نشان دادند که اختلافها را میتوان با محوریت وطن کنار نهاد.
باور مشترک «ایران باید بماند و شکوفا شود»، به پیوند مقدسی میان اهالی این سرزمین بدل گشت. وحدتی که نه دستوری و نه نمایشی، بلکه برخاسته از احساس مسئولیت تاریخی بود. در این میان نقش اقشار گوناگون جامعه ـ از فرهنگیان، دانشگاهیان و کارگران تا نظامیان، هنرمندان و روحانیان ـ بسیار پررنگ بود. هر یک به سهم خود، نشان دادند که رشد و اقتدار ملی، نیازمند حضور متکثر اما همجهت است.
در کنار این شور ملی، میتوان جلوهای دیگر را نیز دید: بسیاری از کسانی که شاید حضور فیزیکی در میدانها نداشتند، با قلب و قلم و دعا همراه جمع بودند. وحدت، تنها به حضور در صحنه خلاصه نمیشود؛ دلهایی که همجهت میتپند نیز بخشی از این پیکره ملیاند. در حقیقت، همه آنان که خیر و سربلندی ایران را میخواهند، در یک جبهه مشترك قرار دارند.
این انسجام مردمی، سرمایهای است که باید پاس داشته شود. اداره کشور، حل مسائل اقتصادی و اجتماعی، رونق فرهنگی و ارتقای علمی نیز بدون همین روحیه همدلی ممکن نیست. اگر مردم در کنار هم بایستند و بر مشترکات خود تأکید کنند، هیچ بحران و تحریمی توان تضعیف این ملت را ندارد.
اکنون زمان آن رسیده است که این سرمایه اجتماعی را به فرصت توسعه و تعالی تبدیل کنیم؛ وحدتی که از دل عاطفه و اندیشه جوشیده، میتواند مبنای گامهای بزرگ آینده باشد. باید این همدلی را در قالب همکاریهای مدنی، مشارکت در تصمیمسازیها، فعالیتهای داوطلبانه و ایجاد پیوند میان نهادهای مردمی استمرار بخشید تا پیام آن چنان که رهبر عظیمالشأن شهید مکرراً یادآور شدهاند، در عمل تحقق یابد:
«ایران قوی، در سایه دلهای متحد»
در نهایت، پرچم ایران نه فقط نمادی از خاک و مرز، بلکه نشانهای است از وحدت معنوی و تاریخی مردمی که با همه تفاوتها، دل در گرو آرمان مشترکی دارند. تا زمانی که این پرچم بر قلهی دلهای ما افراشته است، هیچ قدرتی نخواهد توانست این ملت را از مسیر عزت و استقلال بازدارد.
ایران ـ این خانهی بزرگ ـ زمانی زیباتر و استوارتر خواهد بود که فرزندانش، در کنار هم و زیر پرچم وطن، به سوی فردایی روشنتر گام بردارند.
