نخست وزیر رژیم صهیونیستی از یک سو مدعی می شود که دارد با جمهوری اسلامی می جنگد، نه مردم ایران و از سوی دیگر شهروندان غیرنظامی را از دم تیغ می گذراند.
همچنین به تاسیسات زیربنایی و به ویژه انرژی حمله می کند که مردم با آن سروکار دارند و قصدش اختلال در زندگی عادی ایرانیان است.
حتی اگر به ادعای خودش میخواهد تغییر حکومت بدهد، به فرض محال، حکومت بعدی قرار است یک زمین سوخته را تحویل بگیرد؟! بدین گونه، ایرانیان باید تا ده ها سال، تاوان تجاوز صهیونیست ها را بپردازند و البته بیش از این، دشمن « اسرائیل» خواهند شد.
در این میان، عده ای هم هستند که اکثریت آنها خارج نشین هستند و دارند برای خرابکاری های صهیونیست ها کف و سوت می زنند، به این بهانه که ادامه جنگ ، موجب شورش های داخلی علیه جمهوری اسلامی خواهد شد.
اینها اگر مسلمان هستند که اولا: هدف، وسیله را توجیه نمی کند. ثانیا: نباید از استیلای جهود بر ایرانی خوشحال باشند. اگر هم مسلمان نیستند و ادعای انسانیت دارند، باز هم هدف، وسیله را توجیه نمی کند، زیرا می بینند که هموطنانشان، اکثرا غیرنظامی، جان می بازند و به این بهاء می خواهند شورش برپا کنند.
از طرف دیگر، مگر امریکا که عراق را از چنگ صدام و افغانستان را از چنگ طالبان نجات داد، به عراق و افغانستان، عدالت، آزادی، دموکراسی و حقوق بشر برد؟!
ما هر موضعی که نسبت به مسائل کشورمان داریم، باید خودمان سرنوشتمان را حتی الامکان به صورت مسالمت آمیز و از طریق گفت وگو، تعامل و صندوق رای رقم بزنیم.
ما هرچقدر هم که منتقد بعضی از سیاستمداران و سیاست های جاری باشیم، نباید به چاه صهیونیست ها بیفتیم.
