الان وقت شکاف میان اسلام و ایران است؟!

این یک واقعیت است که در جریان دفاع ۸ ساله مقابل ارتش بعثی، عامل اسلام و انگیزه های مذهبی بر ملی گرایی چربش داشت؛ اکثر رزمندگان بر این باور بودند که در قالب لشگریان اسلام به جنگ کفر می روند و قرار است کربلا و عتبات عالیات را از چنگ صدام دربیاورند.
اما الان شرایط خیلی متفاوت شده و انگیزه های ملی در جامعه، پررنگ تر شده است، زیرا از یک طرف، گفتار و رفتارهای افراطی در پوشش اسلام گرایی، تبعات منفی داشته و دفاع بد آنها، موجب دین گریزی شده است.
ازطرف دیگر با سوء استفاده از شرایط رخداده، مخالفان جمهوری اسلامی، معضلات و مشکلات مردم را به گردن اسلام می اندازند و در مقابل، ملی گرایی آن هم از نوع باستانی اش را تبلیغ می کنند.
هردو طرف ماجرا دارند به اسلام و ایران ضربه می زنند، آن هم در شرایطی که مملکت بیش از هر زمانی به انسجام و یکپارچگی نیاز دارند تا برای دفاع، بتواند از همه ظرفیت های خود از جمله: نیروی انسانی و «پشت جبهه» برخوردار شود.
ایران الان به همه ایرانیان اعم از مذهبی های تندرو، معتدل، نواندیشان دینی، مسیحیان، یهودیان، زرتشتی ها و…، همچنین فارس ها، ترک ها، کردها، بلوچ ها، لرها، گیلک ها و…، نیاز دارد و هر گفتار و رفتاری که در جامعه شکاف های قومیتی و دوقطبی به ویژه اسلام- ایران را دامن بزند، قطعا به ضرر کشورهاست.
حالا که در هنگام تحویل سال، تعداد کثیری از هم ولایتی ها به آرامگاه های فردوسی و عطار رفته اند و عده قلیلی شعارهای ساختارشکنانه سر داده اند، باید دنبال «مقابله به مثل» آن هم با سازماندهی نیروهای به اصطلاح انقلابی بود؟
آنها فکر نمی کنند که اگر کشور مورد تهاجم نظامی قرار گیرد، کنترل جامعه به آسانی دوران ۸ ساله جنگ تحمیلی نخواهد بود و دشمن به چنین شکاف هایی، حتما دامن خواهد زد؟! آیا به نیروی انسانی غیر همسو با « انقلابی» ها، نیازی نیست؟!
قبل از آن که مملکت مورد حمله قرار گیرد (امیداست، چنین اتفاقی در عمل رخ ندهد)، خودزنی نکنیم….