علی آصفمهر در گفتگو با خبرنگار عصرتوس، اظهار کرد: سالهاست در مدارس، دانشآموزانی که عملکرد تحصیلی ضعیفتری دارند یا دچار حواسپرتی و تأخیر در انجام تکالیف هستند، بهسادگی با عنوانهایی مانند «تنبلهای کلاس» قضاوت میشوند؛ در حالی که شاید زمان آن رسیده باشد این برچسب از ادبیات معلمان و والدین حذف شود.
وی افزود: دانشآموز و فرایند یادگیری او، حاصل یک عامل واحد نیست؛ بلکه نتیجه تعامل پیچیده عواملی همچون ژنتیک، عملکرد مغز، خانواده، مدرسه، خواب، محیط و تجربههای فردی است.
این دانشآموخته روانشناسی ادامه داد: معلم قرار نیست روانپزشک باشد، اما باید با اصول روانشناسی و سلامت روان آشنایی کافی داشته باشد تا بداند پشت یک رفتار ساده ممکن است مسئلهای جدیتر پنهان شده باشد؛ از جمله اختلال نقص توجه/بیشفعالی، اختلالات یادگیری، افسردگی، اضطراب، مشکلات خواب و برخی مشکلات رفتاری.
آصفمهر با اشاره به اینکه گاهی مشکل دانشآموز «نخواستن» نیست، بلکه «نتوانستنِ شروع کردن» است، گفت: ضعف در برنامهریزی، دشواری در آغاز کار، مدیریت نامناسب زمان، حواسپرتی، ناتوانی در تقسیم یک تکلیف بزرگ به مراحل کوچک و تحمل پایین فعالیتهای خستهکننده، میتواند عملکرد تحصیلی دانشآموز را بهشدت تحت تأثیر قرار دهد.
وی شناخت عوامل انگیزشی را نیز ضروری دانست و تصریح کرد: انگیزه پایین، خودکارآمدی پایین، اهمالکاری، تقویت رفتاری و جذابیت پاداشهای فوری، از جمله عواملی هستند که باید مورد توجه قرار گیرند. دانشآموزی که از طریق بازی یا تلفن همراه بلافاصله پاداش دریافت میکند، ممکن است در برابر فعالیتی که نتیجه آن هفتهها یا ماهها بعد آشکار میشود، انگیزه کمتری نشان دهد.
این فعال حوزه روانشناسی خاطرنشان کرد: در برخی موارد، کمکاری دانشآموز نوعی مقاومت در برابر والدین، معلم یا حتی نظام آموزشی است؛ مقاومتی که اگر با تنبیه و تحقیر پاسخ داده شود، ممکن است عمیقتر شود.
آصفمهر تأکید کرد: پیش از آنکه درباره دانشآموز بگوییم «نمیخواهد»، باید بپرسیم «چه چیزی باعث شده نتواند یا نخواهد؟» همین تغییر کوچک در نگاه، میتواند فاصله میان قضاوت کردن یک دانشآموز و شناختن او باشد.
