فرض کنید که برای ناهار، خانواده ای را به خانه خود دعوت کرده اید. به طور طبیعی ، برآورد می کنید که برای چند نفر باید غذا و دیگر خوراکی و آشامیدنی ها را تدارک ببینید .
ابتدا،با خود می گویید که خانواده طرف ۴ نفرند. بعد برای احتیاط ، احتمال آمدن پدر بزرگ و مادر بزرگ خانواده را هم درنظر می گیرید، ولی موقعی که میهمانان از راه می رسند، تعدادشان از حداکثر ۶ نفر به ۱۰ نفر افزایش یافته است ؛ اینجاست که غافلگیر می شوید!
این حکایت شهرداری ، دستگاه های خدمات رسان، پلیس و… مشهد در مواجهه با انبوه زائرانی است که با مناسبت و بی مناسبت به زیارت حرم مطهر رضوی می آیند، با این تفاوت که شهرداری و دیگر دستگاه ها، معمولا غافلگیر نمی شوند و هرطوری که شده ، به صورت آبرومند ، اوضاع را مدیریت می کنند.
چندین سال که « بودجه زیارت» کمابیش به شهرهای مشهد ، قم ( ؟!) و شیراز ( ؟!!) اختصاص می یابد و در یک ردیف قرار گرفتن مشهد با قم و شیراز واقعا شگفت انگیز است ؛ همانطور که به عقیده ما شیعیان ، اصولا معصوم را با غیر معصوم نمی توان قیاس کرد، میزان زائران حرم هایشان هم چنین است.
قم از نظر جغرافیایی در مسیر چند نقطه مهم کشور است و بیشتر یک شهر ترانزیتی است تا زیارتی و شیراز هم از دوران قدیم ، به عنوان یک شهر گردشگری مطرح بوده است و این دو ، حداقل به اسم «زیارت»نباید بودجه ای بگیرند و این بودجه صرفا باید به مشهد و حداکثرش، استان خراسان رضوی تخصیص یابد.
در این میان ، کار بزرگ شهرداری در راس دستگاه های خدمات رسان به زائران و مجاوران حرم مطهر رضوی، متاسفانه ، چنان که باید مورد توجه مسئولان کشوری که حداقل یک مرتبه در سال به مشهد می آیند، قرار نمی گیرد و قدر دانسته نمی شود؛ هر چند که شهرداری، وظیفه ذاتی اش را انجام می دهد و به آن افتخار می کند.
